hiç

bu günler gerçekten blogun ismiyle müsemma benim "hiçbirşey" olma günlerim oldu. yani hiçbirşey olmadığımı anlar gibi olma günleri... gerçekten hiçbirşey olma lüksümüz yok zira şimdilik. ama yelkenler yerde gezmek, birşeylerin gerisinde kalmak, bildiğinle, bildiğin sandığın şeyi kullanamamak ve bildiğin, yapabildiğin ve sen dediğin şeyin birbirinden ayrılması, parçalanmak... onu bunu analiz etmek güzel ama olay senin üzerinde uygulamalı gerçekleşince, parça parça ve lime lime oluyorsun, etinin kesitini görüyorsun. çünkü sen de, yaptığın da, kimliğin de, bildiğin de, hissettiğin de birbirinden ayrı yoklar. insan böyle hiçbirşey oluyor galiba. parçalanınca parçan kalmıyor.