iyiymiş

mıknatıs da şaşırırmış ne yaptığını

birgün ben de ölürüm

ya da ölüyüm

burası hava alanı

uçakta bile değilim

söylediklerim uçtu oysa

eski kıyafetlerim kim bilir nerede

çantalarım, cüzdanlarım

ölürüm kayıp bir eşyam gibi

kendimi bile aramam unuturum

bilirim işte o zaman

sen beni gerçekten kucaklarsın

neden olmasın

Neden olmasın başlayabiliriz tekrar. Yıllar önce başladığım bir şeye şimdi de devam edebilirim. Cümleler sesli olarak da birbirine bağlanır sözlü olarak da yazılı olarak da. meramın ne olduğu mecradan bağımsızdır ama mecra da önemlidir. öyle demişler. bu alem mecra zaten o mecranın sunduklarını görmeye çalışıyorum fakat mecra genellikle çok öne çıkıyor.

yıllar geçti evler değişti insanlar yaşlandı Yeni insanlar oldu. çocuklar büyüdü mecra değişti senin sözle söylediklerin yazılı olarak da karşılık buldu. Cümleler noktadan sonra başladı. Şimdi yeni şeyler söylemek zamanı. Bunu Mevlana nasıl demiş olabilir. Çünkü söylediği tekti onun. Yeni olan neydi acaba yeni olan neydi. Mecradan başka var mıydı Yeni olan. Her demi kutlamaktır yeni olan. Yeniden doğuşu selamlamaktır. İnsanlar yetişince söyleyecekleri vardır. Belki ona imkan sağlamak içindir. Eskiden söylenmişleri yeni gibi söylemek tazelik getirir. Yeni neslin yeni şeyler duymaya ihtiyacı vardır. Ya da yeni gibi duymaya. Allah her insanla yeniden göz yeniden burun yeniden beyin yeniden el yeniden ayak yeniden Gönül yaratıyor. Ne kadar müthiş bir tecelli. Her insan onu tekrar tekrar bu araçlarla Bir daha bir farklı kombinasyonlarla keşfediyor. Müthiş bir permütasyon kombinasyon. Her sabah uyanıyoruz yeniden. Her an nefes alıyoruz yeniden. Ve nefes veriyoruz yeniden. Kalbimizin attığını duyuyoruz eğer kulak verirsek. Gözümüzün gördüklerini şaşıriyoruz eğer dikkat kesilirsek. Makineler bizim eskiden yaptıklarımızı yapıyor. Bize vakit kalıyor görmek için duymak için. Burada artık sana düşer zevk almak. Makineden farkını sen seyredeceksin. Yaz kızım uygulaması ile gündemden bu kadar.

zanaat

buralara geleli bir uzmanlık, bir ehliyet geliştirdim mi bilmem ama rolünü yapabilen, kendi sesini tanıyan biri gibi hissediyorum bazen. uzun zaman oldu, sürgünler başladı, bazı roller keskinleşti, yeni karakterler geldi, bayramda tatilde daha reyting yüksek olmalı tabii dizilerde.

yaşama sanatı diye birşey var, dengeli, dozunda, hissederek, kendi istediğine benzetmeden herşeyi, olanı görerek, kabul ve mücadele arasında, dinlemek ve konuşmak arasında, tatmak ve doymak arasında, kalmak ve gitmek arasında, çalışmak ve dinlenmek, kalabalık ve sükunet, paylaşmak ve durmak, ama hep severek, sevmek ve sahiplenmemek

ankara yine

eşya havalandı annem İstanbul'a geliyor. Ankara tam bir kara şehri, yerinde duruyor, dönüşmüyor. o yüzden ara ara buraya dönmek istiyorum, burası dönülen yer olarak durmalı, İstanbul durulan yer olarak dönmeli..

dil sürçmelerim değişmiyor: hep Ankara'ya dönüyorum.

öte

öteyi öteleme... kemale kem söz etme. 

beklemek ayıptır

ankarada hastanedeki babamın vücudunu bekliyoruz. ruh beden duygular hisler hafıza bir bütünken kendini bir varlık olarak hissedersin. bu bağlantılardan biri ya da birkaçı birbirlerinden ayrılınca oyun dışısın.

ölümü bir mucize gibi hatta fantastik bir durum gibi duyumsuyorum, halbuki yaşamak da bir o kadar mucize.

yaşarken yalvarabiliyorsun. var olmadığını da bilirsen iyice...

şiirin zarları yere düştü

söze gelmez olana kelimeler üşüştü,
temiz çizgiler ve çok güzel renkler.

zarın içinden düştüğü el bekledi
çünkü yerde sahneleniyordu piyes

tenha sıkışma

kâbe de yanlız ama âlem ona secde ediyor. öyle bir fırsat ki, ilk defa mânâya dönmüş olabiliriz yüzümüzü. mekân yerini zamana bıraktı. bu yüzden daha şeffaf ve üstüste herşey. zaman hizaya getirmeye çalışıyor askerleri ama onlar yokuş aşağı hep birlikte birbirinin üzerine düşüyor. mânâda izdiham var, tek bir vücûdun tek bir mekânda mekânsız bir mutlak zamana koşması. galiba mahşerî kalabalık böyle bir şey.

muppet show

evde kalıyoruz ya, büyük bir dehşetle şunu farkettim. hayatım boyunca gösteriş için yaşamışım. evden çıkamamak bu gösterişi engelliyor. ekranlardaki buluşmalar çok kısıtlı. aslında böyle muppet show gibi sadece omzumun yukarısı ile iletişim kurmaya çalışmak esas sınır galiba.

aczimi bir tür felç duygusu ile anlatabilirim ki bu da bu mübarek gecede bana gerçekten içten dua ettiriyor. her türlü darda, hastalıkta, sıkıntıda olanlara...

ilk gerçekliğin dokunuşu. ya da hayatların sanal olduğunun delili. önder bey. şehir üniversitesinde ilk dost yüzlerden, pozitif, çalışkan ve işbirliğine açık, aksekili memleketlim. vefat etmiş. çok tanımadım, çok az vakit geçirdim ama gönül bağımız kurulmuş, o yüzden samimiyetle dua ediyorum. gönül bağı kopmaz.